Sessiz Kasaba

Bir zamanlar, denizin rüzgârla konuştuğu sessiz bir kasabada Vural yaşarmış. Vural her akşam penceresinin önüne oturur, dalgaları dinler ve içini çekermiş: “Keşke deniz bana bir sır verseydi…” Aynı kasabada Cem de yaşarmış. Ama Cem, denizi dinlemekten çok insanları dinlemeyi severmiş. Söylenmeyen sözleri, yarım kalan cümleleri fark edermiş. Bir akşam, gün batarken yolları ilk kez kesişmiş. Rüzgâr durulmuş, deniz sessizleşmiş. Cem yavaşça sormuş: “Denizi her gün dinliyorsun… Hiç cevap verdiğini duydun mu?” Vural gülümsemiş ama gözleri uzaklara dalmış: “Hayır… Ama susuşunda bir şey saklı gibi.” O anda dalgalar kıyıya biraz daha sert vurmuş. Sanki deniz, duyulduğunu fark etmiş gibi. Günler geçmiş. Vural ve Cem her akşam aynı saatte sahilde buluşmaya başlamışlar. Bazen konuşmuşlar, bazen sadece dinlemişler. Sessizlik, aralarında ağırlaşmak yerine yumuşamış. Bir gece deniz, alışılmadık bir şekilde fısıldamış. Ne kelimeymiş bu, ne de bir ses… Daha çok bir hismiş. Vural darin bir nefes almış: “Sanırım sırrı anladım.” Cem merakla bakmış: “Neymiş?” Vural gözlerini denizden ayırmadan söylemiş: “Deniz sırlarını dalgalara değil, yanında duranlara verirmiş.” O günden sonra kasabada bir şey değişmiş. Deniz aynı denizmiş, rüzgâr aynı rüzgâr… Ama dinleyenler artık yalnız değilmiş. Ve deniz, sırrını tutmuş. Çünkü bazı sırlar… paylaşıldıkça tamamlanırmış.